Η πληγή έχει φωνή μόνο όσο της τη δίνουμε.
Ο πόνος δεν επιμένει επειδή το τραύμα είναι ενεργό, αλλά επειδή η συνείδηση παραμένει δεμένη σε μια αφήγηση που έχει ολοκληρώσει τον σκοπό της.
Η μνήμη, όταν δεν μετασχηματίζεται, γίνεται ταυτότητα.
Και τότε η πληγή παύει να είναι εμπειρία και γίνεται ρόλος.Στην εσωτερική εργασία, αυτό είναι ένα από τα πιο λεπτά σημεία, το πέρασμα από τη θεραπεία στην απελευθέρωση.
Η θεραπεία αφορά την κατανόηση.
Η απελευθέρωση αφορά τη διακοπή της επανάληψης.Η φύση δεν κρατά αρχείο πόνου.
Δεν επαναλαμβάνει τον χειμώνα από προσκόλληση.
Δεν θρηνεί ό,τι πέρασε, αλλά το ενσωματώνει στον επόμενο κύκλο.Ο άνθρωπος, αντίθετα, συχνά κρατά το παλιό τραγούδι της πληγής σαν απόδειξη ύπαρξης.
Εκεί ακριβώς γεννιέται η ανάγκη για βαθύτερη επούλωση.
Η Πληγή ως Δάσκαλος και όχι ως Ταυτότητα
Κάθε πληγή φέρει γνώση.
Μας έμαθε όρια, ευαλωτότητα, διάκριση, αντοχή.
Όμως ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να συνοδεύει τον μαθητή για πάντα.
Όταν το μάθημα ενσωματωθεί, η συνέχιση της σχέσης γίνεται βάρος.
Σε πνευματικό επίπεδο, η ταύτιση με το τραύμα δημιουργεί ενεργειακή στασιμότητα.
Η συνείδηση παραμένει προσκολλημένη σε έναν χρόνο που δεν υπάρχει πια, αναπαράγοντας συναισθηματικά και σωματικά μοτίβα πόνου.
Η αληθινή ωρίμανση δεν είναι να θυμάσαι τι σε πλήγωσε, αλλά να μην χρειάζεται πια να το επαναφέρεις για να αισθανθείς υπαρκτός.
Τελετουργική Απελευθέρωση – Pampamisayuq
Η επιστροφή της εμπειρίας στα στοιχεία
Στις παραδοσιακές κοσμοαντιλήψεις των Άνδεων, ο Pampamisayuq είναι εκείνος που γνωρίζει πώς να παραδίδει την ενέργεια πίσω στη Γη.
Όχι για να την εξαφανίσει, αλλά για να τη μετασχηματίσει.
Η τελετουργία δεν είναι συμβολισμός χωρίς δύναμη.
Είναι πράξη συνειδητής αποδέσμευσης από έναν κύκλο που έχει ολοκληρωθεί.
Φωτιά – Μεταμόρφωση
Η φωτιά δεν καταστρέφει. Αλλάζει μορφή.
Όταν γράφεται και καίγεται ό,τι δεν εξυπηρετεί πια, το ασυνείδητο λαμβάνει σαφές μήνυμα ολοκλήρωσης.
Νερό – Ροή και αποφόρτιση
Το νερό μεταφέρει χωρίς κρίση. Η παράδοση του βάρους στη ροή διακόπτει την εσωτερική ακινησία.
Άνεμος – Αποδέσμευση της μνήμης
Η λέξη που αφήνεται στον αέρα παύει να κατοικεί στο σώμα.
Η φωνή λειτουργεί ως γέφυρα απελευθέρωσης.
Γη – Αφομοίωση και αναγέννηση
Η γη δεν κρατά τίποτα αχώνευτο. Ό,τι επιστρέφεται σε αυτήν, μετατρέπεται σε νέα ζωή.
Η απελευθέρωση δεν είναι απώλεια. Είναι επιστροφή στην ισορροπία.
Ενσάρκωση της Σοφίας – Altomisayuq
Όταν η επούλωση περνά από το σώμα
Η κατανόηση από μόνη της δεν επαρκεί.
Η πληγή έχει αποτύπωμα στο σώμα, στο νευρικό σύστημα, στην αναπνοή.
Εκεί χρειάζεται να ολοκληρωθεί η επούλωση.
Ο Altomisayuq γνωρίζει ότι η σοφία γίνεται αληθινή μόνο όταν ενσαρκώνεται.
Η κίνηση επαναφέρει τη ροή.
Η τέχνη μετασχηματίζει την εικόνα του πόνου.
Η φωνή απελευθερώνει μπλοκαρισμένη ενέργεια.
Όταν το σώμα αλλάζει στάση απέναντι στην εμπειρία, η συνείδηση παύει να χρειάζεται το παλιό τραγούδι.
Η Μεγάλη Ψευδαίσθηση – Kurak Akulleq
Γιατί ο πόνος επιμένει
Ο πόνος συχνά προσφέρει κάτι που μοιάζει χρήσιμο:
Nόημα, ταυτότητα, αφήγηση, δικαίωση.
Σε βαθύτερο επίπεδο, όμως, αυτό που κρατά την πληγή ενεργή είναι ο φόβος της απώλειας του εαυτού χωρίς αυτήν.
Η ερώτηση «ποιος είμαι χωρίς αυτή την ιστορία» δεν είναι απειλή. Είναι πύλη.
Η φύση δεν κρατά παλιούς ρόλους. Αλλάζει μορφή χωρίς ενοχές.
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό παράδειγμα πνευματικής ωριμότητας.
Το ποτάμι δεν σταματά για να θυμάται
Η ζωή δεν ζητά προσπάθεια. Ζητά συγχρονισμό.
Η επούλωση δεν είναι μάχη με το παρελθόν, αλλά διακοπή της επανάληψης.
Όταν ο πόνος αφεθεί να ολοκληρώσει τον κύκλο του, γίνεται σοφία χωρίς βάρος.
Και τότε η πληγή παύει να τραγουδά.
Η αλήθεια δεν χρειάζεται να κρατηθεί.
Ζει μόνη της, όταν της ανοίγεται χώρος.
