Η εορτή των Φώτων αποτελεί ένα από τα βαθύτερα πνευματικά ορόσημα της ανθρώπινης συνείδησης.
Δεν πρόκειται απλώς για ανάμνηση ενός θρησκευτικού γεγονότος, αλλά για ιερή στιγμή φανέρωσης της Ενότητας, όπου το Θείο αποκαλύπτεται ταυτόχρονα στον ουρανό, στη γη και στον άνθρωπο.Σε μυστικιστικό επίπεδο, τα Φώτα σηματοδοτούν τη διάλυση της πνευματικής λήθης και την επαναφορά του ανθρώπου στην πρωταρχική του μνήμη, ότι είναι φορέας Φωτός.
Η Τριπλή Φανέρωση του Θείου
Στον πυρήνα των Φώτων βρίσκεται η ταυτόχρονη φανέρωση τριών επιπέδων ύπαρξης:
Το Πνεύμα που κατέρχεται.
Ο Λόγος που ενσαρκώνεται.
Η Φωνή της Πηγής που μαρτυρεί.
Σε μεταφυσικούς όρους, αυτό αντιστοιχεί στην εναρμόνιση νου, ψυχής και σώματος, στη στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να είναι διασπασμένος και επανέρχεται στην εσωτερική του τάξη.
Η φανέρωση δεν γίνεται για να αποδείξει, αλλά για να ενεργοποιήσει.
Το Ύδωρ ως Πρωταρχικό Στοιχείο Μνήμης
Το νερό, κεντρικό στοιχείο του γεγονότος, δεν λειτουργεί συμβολικά μόνο ως καθαρτικό μέσο.
Στις αρχαίες πνευματικές παραδόσεις θεωρείται φορέας μνήμης, δόνησης και πληροφορίας.
Η κατάδυση στο ύδωρ δηλώνει:
Κάθοδο στη μήτρα της ύπαρξης.
Επαναφορά στο άμορφο.
Αναγέννηση με συνειδητό φως.
Μεταφυσικά, το ύδωρ γίνεται το πεδίο όπου η θεία δόνηση εγγράφεται στην ύλη.
Η Κάθοδος του Φωτός στην Ύλη
Στα Φώτα δεν ανέρχεται ο άνθρωπος προς το θείο, κατέρχεται το Φως προς τον άνθρωπο.
Αυτό αποτελεί καθοριστική μυστικιστική αρχή, η σωτηρία δεν έρχεται με φυγή από την ύλη, αλλά με τη φώτισή της.
Το Φως αγιάζει το σώμα, τον κόσμο, την καθημερινότητα.
Η πνευματικότητα παύει να είναι αφηρημένη και γίνεται βιωμένη.
Ο Αγιασμός ως Ενεργειακή Πράξη
Ο αγιασμός των υδάτων λειτουργεί σε λεπτοφυές επίπεδο ως επανασυντονισμός του ενεργειακού πεδίου.
Δεν αφορά μόνο το νερό, αλλά όλη την ατμόσφαιρα, τη γη και τον εσωτερικό χώρο του ανθρώπου.
Σε εσωτερική ανάγνωση:
Καθαρίζονται παλιά ενεργειακά αποτυπώματα.
Αποδεσμεύονται βαριές νοητικές μορφές.
Αποκαθίσταται η εσωτερική ροή.
Γι’ αυτό η περίοδος των Φώτων θεωρείται ιδανική για προσευχή, σιωπή, εσωτερική ανανέωση και επαναπροσδιορισμό πορείας.
Τα Φώτα ως Εσωτερικό Πέρασμα Συνείδησης
Μυστικιστικά, τα Φώτα δεν είναι εορτή που «τιμάται», είναι πύλη που διασχίζεται.
Ο άνθρωπος καλείται να περάσει:
Από τη σκιά στη διάκριση.
Από την πλάνη στη διαύγεια.
Από τον φόβο στη γνώση του εαυτού.
Το Φως δεν επιβάλλεται, αποκαλύπτεται σε εκείνον που είναι έτοιμος να δει.
Το Εσωτερικό Μήνυμα των Φώτων
Το βαθύτερο μήνυμα της Θείας Φανέρωσης είναι απλό και αμετάβλητο μέσα στους αιώνες:
Το Φως δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο.
Φανερώνεται για να του θυμίσει ποιος είναι.
Όταν ο άνθρωπος ευθυγραμμιστεί με αυτό το Φως, η ζωή του παύει να είναι αναζήτηση και γίνεται μαρτυρία.
Όποιος προσεγγίζει τα Φώτα με πνευματική εγρήγορση, καλείται να σταθεί σιωπηλός μπροστά στο μυστήριο και να επιτρέψει στον παλαιό εαυτό να διαλυθεί όπως το σκοτάδι μπροστά στην αυγή.
Εκεί, μέσα στην ησυχία, γεννιέται η πραγματική αναγέννηση, όχι ως συναίσθημα, αλλά ως μετατόπιση συνείδησης.
Ιερό Τελετουργικό Ενσωμάτωσης του Φωτός
Επίλεξε έναν ήσυχο χώρο.
Όχι για να απομονωθείς, αλλά για να ακούσεις.
Τοποθέτησε μπροστά σου ένα κερί και ένα δοχείο με καθαρό νερό. Αυτά αρκούν.
Έτσι γινόταν πάντα.
Άναψε το κερί αργά, με πρόθεση.
Μην σκεφτείς κάτι συγκεκριμένο, άφησε το Φως να σε σκεφτεί.
Στάσου για λίγο ακίνητη/ος, ώσπου ο νους να μαλακώσει.
Πάρε τρεις αναπνοές βαθιές και ήρεμες.
Με την πρώτη, άφησε ό,τι κουβαλάς.
Με τη δεύτερη, άφησε ό,τι δεν σου ανήκει.
Με την τρίτη, μείνε κενή/ός.
Άγγιξε το νερό με τα δάχτυλά σου και φέρε το στο μέτωπο, στην καρδιά ή στα χέρια.
Όπου νιώθεις.
Χωρίς λόγια. Αν χρειαστείς λόγο, πες μόνο μέσα σου:
Φως κατέρχεται.
Ύδωρ θυμάται.
Εγώ επιστρέφω.
Μείνε λίγες στιγμές στη σιωπή. Μην περιμένεις σημάδι. Η σιωπή είναι το σημάδι.
Όταν νιώσεις ολοκλήρωση, σβήσε το κερί απαλά, χωρίς να φυσήξεις.
Το Φως δεν έφυγε. Ενσωματώθηκε.
Συνέχισε την ημέρα σου απλά.
Η τελετουργία έχει ήδη κάνει το έργο της.
(Από Νεκταρία Σπυροπούλου)
